SEVİNÇ ÇELEBİ

Bu çağda insanoğlu her şey için çalışıyor.

Daha iyi bir ev, daha yeni bir araba, daha sağlam bir kariyer…

Herkes bir yerlere yetişme derdinde.

Ama kimsenin acelesi yok artık bir hayır duasına.

Gücün kutsandığı, “yapabilirim” demenin marifet sayıldığı bir düzenin içindeyiz.

Yapamayacağını söylemek zayıflık,

susmak ise ayıp sanılıyor.

Bu yüzden insanlar, tutamayacakları sözleri vermekte beis görmüyor.

Birini geri çevirmektense umutlandırmayı tercih ediyor.

Çünkü umut vermek bedava,

bedelini ödeyen ise çoğu zaman başkası oluyor.

Kapılar çalınıyor.

Kalbi sıkışmış, omuzları düşmüş insanlar var bu toplumda.

Bir iş için, bir destek için, bazen sadece duyulmak için…

Ama karşılarında çoğu zaman çözüm değil,

oyalanmış vaatler buluyorlar.

Sonra herkes kendi hayatına dönüyor,

geride ise kırgınlıklar kalıyor.

Söz verip tutamamak belki sıradanlaştı.

Ama boş sözlerle insanları ayakta tutmaya çalışmak,

ne ahlaken masum

ne de vicdanen hafif bir yük.

Bu toplumda asıl yoksulluk,

para eksikliği değil.

Asıl yoksulluk,

samimiyetin ve sorumluluğun giderek azalması.

Bir hayır duası almak artık kimsenin gündeminde değil.

Oysa bazen bir insanın duası,

bin başarıdan daha ağırdır.

Ve belki de en acı olanı şudur:

Cenneti, farkında olmadan

kapımızdan çeviriyoruz.