SEVİNÇ ÇELEBİ

Dün gece Timsah Arena’da sadece bir futbol karşılaşması oynanmadı.

Bir şehir, bir hayal ve bir inanç sahaya yansıdı.

Bursaspor, sezonun sonuna yaklaşırken belki de en kritik virajlardan birinde, taraftarıyla birlikte bir kez daha neyi temsil ettiğini hatırlattı.

Tribünler doluydu…

Ama mesele sadece doluluk değildi.

Pankartlar, tezahüratlar, koreografiler…

Her biri bir mesaj taşıyordu:

“Biz buradayız ve inanmaya devam ediyoruz.”

Zaman zaman insan sahadaki oyunu unutup tribünleri izlemek istiyordu.

Çünkü orada sadece destek yoktu, bir aidiyet vardı.

Bir şehrin kalbi, o anlarda aynı ritimde atıyordu.

İlk yarı golsüz geçti.

Ama sahadaki oyun, skordan bağımsız olarak bir şey söylüyordu:

Bu takım istiyor.

İkinci yarı ise adeta bu isteğin karşılığı oldu.

Ertuğrul İdris Furat’ın golüyle açılan perde, aslında gecenin hikâyesini yazmaya başladı.

Ardından Baran Başyiğit sahneye çıktı ve skoru belirleyen golü kaydetti.

Ama bu maçın özeti sadece 2-0 değil.

Bu maçın özeti;

71 puan, 6 puan fark ya da istatistikler de değil.

Bu maçın özeti şu:

Bir şehir yeniden ayağa kalkıyor.

Son üç haftaya girilirken Bursaspor, sadece liderliğini sürdürmüyor…

Aynı zamanda bir hikâyeyi yeniden yazıyor.

Belki de en önemlisi şu:

O tribünlerdeki herkes aynı hayali kuruyor.

Yeniden Süper Lig…

Yeniden ait olunan yer…

Ve dün gece anlaşıldı ki,

Bu hikâyenin en güçlü yanı hâlâ aynı:

İnanç.

Çünkü bazı takımlar sahada kazanır…

Bazıları ise önce kalplerde.

Bursaspor, dün gece ikisini birden yaptı.