SEVİNÇ ÇELEBİ

Bazı geceler vardır, skordan fazlasını hatırlatır.

Bursaspor’un 6-0’lık galibiyeti tabelada bir sonuç olabilir. Ama şehirde dolaşan his başka bir şeydi. O his tanıdık. O his, yıllar önce bir bahar akşamı içimize yerleşen inancın küçük bir kıpırtısıydı.

Evet, herkes yüksek sesle söylemiyor belki ama kalbin bir yerinde şu soru dolaşıyor:

“Yine olur mu?”

Mustafa Er “Her maç final” diyor. Bu cümle sıradan değil. Çünkü bu şehir final kelimesinin ağırlığını biliyor.

Altı maçta 16 puan.

21 gol.

Sadece 2 gol yenmiş.

Bunlar istatistik. Ama asıl mesele başka:

Takımın birbirine sarılması, gol sevincinde tek yürek olması, oyunun kontrolünü kaybetmemesi…

Gecenin yıldızı Ertuğrul İdris Furat olabilir. Ama o anlarda dikkat çeken şey, bireysel performanstan çok ortak inançtı.

Ve işte tam burada insanın aklı yıllar öncesine gidiyor.

Süper Lig’de bir Anadolu takımının tüm ezberleri bozduğu o sezonu hatırlıyor bu şehir. Ağladığımız, güldüğümüz, birbirimize sarıldığımız, “Bu gerçek mi?” diye sorduğumuz günleri…

O şampiyonluk, futboldan daha fazlasıydı.

Belki de bir daha kolay kolay yaşanmayacak bir masaldı.

Ama bugün mesele o günlerin aynısını yaşamak değil.

Mesele, o ruhun yeniden kıpırdaması.

Sekiz maç kaldı.

Bu kez daha temkinliyiz. Daha olgunuz. Daha fazla yara gördük.

Ama belki de tam bu yüzden daha bilinçliyiz.

Altı gol bir gösteri olabilir.

Ama asıl soru şu:

Bu şehir bir kez daha inanabilir mi?

Çünkü Bursaspor ne zaman gerçekten inanırsa…

Tarih, bazen ikinci kez yazılmayı sever.