HAVA ALP

Hiç fark ettiniz mi? Hayatımızda ‘Kaybettim’ dediğimiz şeylerin çoğunu aslında kaybetmedik.

Vazgeçtik.

Kaybetmek ile vazgeçmek arasında ince bir çizgi var. Ama çoğu zaman o çizgiyi görmüyoruz.

Çünkü vazgeçmek, insana kaybetmekten daha ağır geliyor.

Toroslar’ın dik yamaçlarında bir çoban keçisini kaybeder. Gün batmaktadır.

Kayalar koyulaşır, zemin kaygandır, aşağısı boşluk hissiyle insanın içini sıkar.

Çobanın aklına ilk gelen düşünce şudur:

“Düştü. Artık yok.”

Biz de böyle yapmıyor muyuz?

Bir şey zorlaştığında, içimizden hemen en kötüsünü söylüyoruz.

“Bitti” diyoruz,

“Olmadı” diyoruz,

“Artık yok” diyoruz…

Oysa çoban öyle yapmaz.

Zor olacağını bile bile iner.

Dar patikalardan geçer, dikenlere aldırmaz, korkusunu susturur.

Çünkü bazen mesele kaybetmek değildir. Aramayı bırakmaktır.

Derenin kenarında keçisini bulur. Hayvan sakince su içmektedir.

Yani keçi hiç düşmemiştir.

Sadece çoban, bir anlığına öyle olduğunu düşünmüştür.

Bu hikâyeyi sevmemin bir nedeni var.

Yakın arkadaşlarım bana sık sık “keçi gibi inatçısın” derler. Haklılar…

Çünkü bazı şeyler vardır, bırakılmaz.

İnmek gerekir.

Kendi içimize bile olsa!

Çünkü insan sadece dışarıda kaybetmez.

Asıl kayıplar içeride olur.

Söyleyemediğimiz bir sözde, görmezden geldiğimiz bir gerçekte, korkudan ertelediğimiz bir kararda.

Sonra dönüp “kaybettim” deriz.

Ama dürüst olalım.

Gerçekten mi kaybettik?

Yoksa sadece vaz mı geçtik?

Belki sizin de yarım bıraktığınız bir konuşma vardır. Aramadığınız biri. Ertelediğiniz bir karar…

İçinizde bekleyen bir şey.

Belki o da hâlâ oradadır.

Tıpkı o keçi gibi.

Mesele onu bulup bulmayacağımız değil.

Mesele, o yamaçtan inmeye cesaret edip etmeyeceğimiz.