HAVA ALP

Yeni yıl yaklaşırken herkes planlar yapıyor;

Listeler hazırlanıyor, kararlar alınıyor.

Peki ya sessizlik?

Kaç kişi durup nefesini dinliyor, hayatın kendi ritmine kulak veriyor?

Sessizlik çoğu zaman bize en yüksek sesiyle konuşur. Ama biz onu çoğu kez duymaktan kaçıyoruz.

Bu yılın eşiğinde kendimize soralım: Dur, bak, dinle ve geç.

Durmak; hayatın hızına rağmen kendimizi hissetmek.

Bakmak; yaşananlara gözle değil, kalple bakmak.

Dinlemek; cevap vermek için değil, anlamak için.

Geçmek; geçmişi ardımızda bırakabilmek.

Mevlânâ Celâleddîn Rûmî’nin sözleri hâlâ yol gösteriyor:

“Dünle beraber gitti cancağızım,

Ne kadar söz varsa düne ait.

Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.”

2025 artık dünde kaldı. Yaşananlar kadar söyleyemediklerimiz, ertelediklerimiz, cesaret edemediklerimiz de orada kaldı.

Sessizlik, işte o kayıp parçaları bize hatırlatıyor. Çoğumuz sessizliği sevmez; çünkü sessizlik yüzleşmeyi ister.

Yılın son günlerinde bir dostumla karşılaştım. Gözlerindeki ışık, uzun zamandır görmediğim bir şeydi. Aylarca hastane koridorlarında beklemiş, belirsizlikle sınanmış bir hayatın ardından gelmişti. Ana damarındaki ciddi genişleme nedeniyle büyük bir ameliyat geçirmişti. Daha önce yaşadığı beyin kanaması da hâlâ hafızasındaydı.

Doktorların sözleri temkinliydi, bekleyiş uzundu.

Umut çoğu zaman sessizdi. Ve işte o sessizlik, hayatın en gerçek yanını gösteriyordu.

İyileşme başladığında fark etmiş: Hayata geri dönmüyordu; hayata daha yakından bakıyordu. Daha yavaş konuşuyor, daha az şikâyet ediyor, küçük anlara daha uzun bakıyordu. Sessizlik onun öğretmeni olmuştu; bana ise bir ayna.

Onun için 2025 yalnızca bir takvim yılı değildi; yeniden fark etmenin yılıydı. 2026 ise cesurca yaşanacak bir yoldu. Bu tanıklık bana hatırlattı ki, hayatı sessizlikle dinlemeden geçmek mümkün değil.

Hepimiz için mesele aynı:

Geçmişle helalleşmeden ileri gidilemez.

Geleceği planlamakla bugün yaşanmaz.

Ve insan, kendinden kaçtıkça hiçbir yere varamaz.

Yeni yıl bize sessizce soruyor:

Gerçekten burada mısın?

Belki daha az konuşacağız.

Belki daha çok dinleyeceğiz.

Belki de en zor olanı yapacağız:

Kendimize dürüst olacağız.

Sessizlik çoğu zaman en cesur adımı attıran güçtür.

Çünkü fark etmediğimiz bir hayat, ne kadar uzun olursa olsun eksik kalır. Yeni yıl bize yeni bir hayat borçlu değil; ama sessizliği fark edenler, kendi hayatını kazanır.

Hoş geldin 2026!