HAVA ALP

Başarıyı neyle ölçüyoruz?

Terfiyle, maaş artışıyla, takipçi sayısıyla…

Modern çalışma kültürü bize tek bir denklem öğretti: Daha çok üret, daha görünür ol, daha hızlı ol.

Yoruluyorsan sorun sende; sistemde değil.

Oysa son yıllarda artan tükenmişlik hikâyeleri başka bir şeyi gösteriyor. İnsan işin ağırlığından çok, anlamın eksikliğinden yoruluyor.

Uzun süre başarıyı çok çalışmakla eş tuttum.

Disiplinliydim, planlıydım, ajandam doluydu…

Dışarıdan bakıldığında her şey yolundaydı.

Fakat bir akşam yürürken şunu fark ettim: Gün bitmişti ama içimde hiçbir şey tamamlanmamıştı.

Kendime şu soruyu sordum: Çalışıyor muydum, yoksa bir şeylerden mi kaçıyordum?

Kaçtığım şey yetersizlik korkusuydu.

Yavaşlarsam geride kalacağımı sanıyordum.

Çünkü bize; durmanın riskli, görünmez olmanın tehlikeli olduğu öğretildi.

Sürekli meşgul olmak, değerli olmanın kanıtı sayıldı.

Takvim doluysa insan da doludur zannedildi.

Oysa dolu takvim, dolu bir hayat demek değil.

Bugün birçok insanın yaşadığı yorgunluk buradan kaynaklanıyor.

Sorun yalnızca iş yükü değil; yapılanla hissedilen arasındaki mesafe. Gün bitiyor ama içimiz bitmiyor. Hatta bazen içimiz daha da ağırlaşıyor.

Disiplin elbette gerekli. Emek olmadan hiçbir şey inşa edilmiyor. Ancak disiplin tek başına bir erdem değil.

Neye hizmet ettiği belirlenmemiş disiplin, insanı ileri taşımaktan çok aynı yerde döndürebilir.

Çalışkanlık, yönsüz olduğunda sadece hız kazandırır; istikamet değil.

Bu yüzden mesele sadece çok çalışmak değil. Mesele, neden çalıştığını bilmek.

İnsan anlam kuramadığı bir çabanın içinde uzun süre sağlam kalamıyor. İç denge dediğimiz şey de burada başlıyor: Yaptığın işle, inandığın değerler arasında bir uyum kurabildiğinde.

Benim için denge artık karmaşık bir kavram değil. Üç soruya dürüst cevap verebilmekten ibaret:

* Bunu neden yapıyorum?

* Bunu yaparken kim oluyorum?

* Gerekirse bırakabilecek cesarete sahip miyim?

Bu sorular rahatsız edici. Çünkü bazen cevap, kurduğun düzeni sorgulatıyor. Ama asıl yıpratıcı olan sorgulamak değil; sorgulamadan sürdürmek.

Bir başka gerçek daha var: Başarı yalnızca bireysel bir performans meselesi değil. İnsan çevresiyle birlikte güçleniyor. Aile, dostluk, dayanışma… Bunlar boş zaman aktiviteleri değil; insanın zihinsel dengesini ayakta tutan unsurlar.

Performans kültürü ise tam tersini söylüyor: Önce üret, sonra yaşarsın.

Oysa hayat ertelenebilen bir şey değil.

Belki de başarıyı yeniden tanımlamak zorundayız.

Daha çok üretmek değil; ürettiğimiz şeyle kendimiz arasında bir kopukluk yaratmamayı başarmak. Alkış varsa güzel. Yoksa da insanın kendi içinde ayakta kalabilmesi daha değerli.

Gerçek güç, kusursuz bir dengeye sahip olmak değil.

Denge bozulduğunda bunu fark edip yeniden kurabilecek cesareti göstermek. Ve bazen en radikal adım, hızlanmak değil; yavaşlayıp gerçekten şu soruyu sormaktır:

Ben bu hayatın neresindeyim?