HAVA ALP

Dün bir şarkı dinledim.

Taş sokakta yankılanan adımlar kaldı aklımda.

“Dün, seni gördüm rüyamda

Arnavut kaldırımlı taş sokakta…”

Bazı şarkılar bitmez. Sadece susar… ama içimizde çalmaya devam eder.

Geçenlerde bir arkadaşımın anlattığı bir hikâye, tam da o şarkının bıraktığı yerden yürüdü içimde. Eşiyle birlikte ev bakıyorlardı. Kapısında “satılık” yazan sıradan bir apartman dairesi…

Tam geçip gideceklerken balkondan bir ses yükseldi:

“Bakmak isterseniz, buyurun.”

İçeri girerken zihinlerinde hesaplar vardı. Metrekareler, oda sayıları, güneşin hangi açıdan vurduğu…

Ama o evde başka bir şey vardı.

Salonun köşesinde bırakılmış bir hırka.

Duvarda deniz kenarında çekilmiş bir aile fotoğrafı.

Mutfakta kapağı tam kapanmamış bir kavanoz şeker…

Hiçbir şey eksik değildi.

Sadece kimse yoktu.

Yaşlı adam odaları gezdirirken bir an durdu.

Cümlesini kısa tuttu:

Eşini ve oğlunu kaybetmişti.

Sonrası sessizlik.

İşte o an anlaşıldı…

Bu bir satış değildi.

Bu, yalnızlığın birine temas etme çabasıydı.

Bazı şeyler olduğu yerde kalır.

Bir hırkanın kıvrımında…

Bir fotoğrafın donmuş anında…

Kapanmamış bir kavanozun ağzında…

Ama en çok da söylenmeyen cümlelerde.

Biz çoğu zaman görmeden geçeriz.

Kapısı kapalı bir dairenin önünden…

Perdeleri hiç aralanmayan bir pencereden…

Kalabalığın içinde sessizce yürüyen birinin yanından…

Oysa bazen yapılması gereken çok basittir:

Bir cümleye yer açmak.

Sormak değil… beklemek.

Konuşmak değil… duymak.

Arkadaşım o evden çıktığında elinde bir anahtar yoktu.

Ama içinde, başkasına ait bir sessizliğin yankısı vardı.

Şimdi belki sizin de aklınıza biri geliyor…

Bir kapı.

Bir hırka.

Yarım kalmış bir cümle.

Çünkü bazı yükler taşınmaz.

Ancak paylaşıldığında yer değiştirir.

Ve bazen…

Sessizlikten geriye sadece bir adım kalır.

Arnavut kaldırımı ise o adımın izini saklar.