BİROL ÇELEBİ

Türkiye A Milli Futbol Takımı, 2026 FIFA Dünya Kupası’na katılma hakkı elde etti.

24 yıl sonra gelen bu başarı, ister istemez akıllara 2002’yi getiriyor. Ancak bu kez tablo, o dönemden oldukça farklı.

2002’de Türkiye, uzun süre birlikte oynayan, birbirini ezbere bilen bir kadroyla sahadaydı.

O takımın en büyük gücü, kolektif oyun disiplini ve fiziksel direnciydi.

Bugün ise daha farklı bir yapıdan söz ediyoruz.

Modern futbolun gerekliliklerine daha yakın, bireysel kalite seviyesi yüksek, Avrupa’nın farklı liglerinde forma giyen oyunculardan oluşan bir kadro var. Bu durum, oyun çeşitliliğini artırırken aynı zamanda istikrar sorununu da beraberinde getirebiliyor.

Kosova karşısında alınan galibiyet, bu açıdan önemli bir gösterge sundu. İlk yarıda kontrollü oyun tercih edilirken, ikinci yarıda tempoyu artıran ve doğru anı bekleyen bir yapı dikkat çekti. Özellikle geçiş oyunlarında daha net ve sonuç odaklı bir Türkiye izledik.

Kerem Aktürkoğlu’nun attığı gol, bireysel kalite ile takım organizasyonunun birleştiği bir an olarak öne çıktı.

Bu tür anlar, modern futbolun en belirleyici unsurlarından biri.

Ancak bu tabloyu yalnızca olumlu okumak da eksik olur.

Topa sahip olma sürekliliği, oyunu belirli bölümlerde kontrol etme ve skor üstünlüğü sonrası oyunu öldürebilme gibi başlıklarda hâlâ gelişime açık bir takım var.

2002 ile 2026 arasındaki en temel fark da burada ortaya çıkıyor:

O dönem Türkiye, oyunu rakibe kabul ettiren bir yapıdaydı.

Bugün ise daha çok reaksiyon veren, anları doğru oynayan bir takım profili öne çıkıyor.

Dünya Kupası seviyesi ise bu iki yaklaşım arasındaki farkı çok daha net ortaya koyacak bir vitrin.

Sonuç olarak 24 yıl sonra gelen bu katılım, tek başına bir başarıdan fazlasını ifade ediyor.

Bu, Türk futbolunun yeniden uluslararası rekabet sahnesine dönüşü.

Ancak asıl soru bundan sonra başlıyor:

Bu takım, turnuvaya katılan bir ekip mi olacak, yoksa turnuvada iz bırakan bir takım mı?

Cevap, önümüzdeki süreçte verilecek.